Kierat? W moim przypadku to pomysł z księżyca, bo czy w imprezie nazwanej „Ekstremalnym maratonem pieszym” powinien brać udział ktoś kto po dwóch obrotach wokół własnej osi nie wie gdzie się znajduje? Może to moja przekora? W każdym razie coś tam w głowie zaiskrzyło, zaskoczyło i myśl, że może jednak nie daje spokoju. „Kierat? Czemu nie?” mówi napotkana w Lesie Kabackim Mel. „Ja? Taki dystans? Nie dam rady.” „Dlaczego nie? Dasz”. Mel jest najwspanialszym motywatorem, jakiego znam.

Może rzeczywiście spróbować? Pobiegnę jakąś 30-tkę, Silesię (maraton w Katowicach)-będzie dobrze. Niestety, tydzień przed Silesią skręcam stopę. 2 tygodnie bez biegania, w czasie których z osoby „zawsze zdrowej” zamieniam się w depresyjną hipochondryczkę. Na szczęście ból szybko ustępuje i mimo niewielkiego obrzęku pomału wracam do biegania. Przypominam sobie o Kieracie. A co tam, spróbuję. Mam potem żałować? Najwyżej nie skończę, przejdę kawałek, zobaczę jak tam jest. To będzie moja pierwsza, nie ukończona impreza. Jeszcze nigdy nie zeszłam z trasy. Organizator pozwala na zgłoszenie i wpłatę po terminie i w czwartek wieczorem zaczynam się pakować. Trochę się guzdrzę, na sen zostaje niecałe 5 godzin. Rano, przed odjazdem pociągu spotykam Miśka. Jest wyluzowany i spokojny. No, ale to jego trzeci raz, w ubiegłym roku już „Kierat” zaliczył. Mi emocje nie pozwalają wykorzystać czasu spędzonego w pociągu na sen.

W tym roku biegam w maratonach, w których dotąd nie uczestniczyłem. Takim był też „mBank Maraton” w Łodzi. Właściwie to bardziej trafnym sformułowaniem byłoby stwierdzenie truchtam.  Tym razem biegłem, a to za sprawą dwóch Panów M. Ale do rzeczy.

Start w Łódzkim maratonie miałem w planach od dawna. W poprzednich latach kolidował on terminem z „moim” Maratonem Toruńskim (dla wyjaśnienia urodziłem się w Toruniu). Wreszcie było inaczej. Do Łodzi wybrałem się z moim dobrym kolegą z KB Galeria- Mirkiem Ciskiem.